ESTAMOS A VIVIR UNHA VIAXE CONTÍNUA

A deriva continental é o desprazamento das masas continentais entre si. Esta hipótese foi desenvolvida en 1912 polo alemán Alfred Wegener a partir de diversas observacións empíricas, pero non foi ata a década de 1960, co desenvolvemento da tectónica de placas, que se puido explicar adecuadamente o movemento dos continentes.

A teoría da deriva continental foi proposta orixinalmente por Alfred Wegener en 1912, que a formulou baseándose, entre outras cousas, no xeito das formas dos continentes a ambos lados do océano Atlántico, como África e América do Sur.

Tamén tivo en conta a semellanza da fauna fósil dos continentes do norte e de certas formacións xeolóxicas. Máis xeralmente, Wegener pensou que todos os continentes presentes estaban unidos no remoto pasado da Terra, formando un supercontinente chamado Pangea.

Este enfoque foi descartado inicialmente pola maioría dos seus compañeiros, xa que a súa teoría carecía dun mecanismo para explicar a deriva dos continentes. Na súa tese orixinal, propuxo que os continentes se moven sobre o manto da Terra. Non obstante, a enorme forza de fricción implicada motivou o rexeitamento da explicación de Wegener e a suspensión, como hipótese interesante pero non probada, da idea de desprazamento continental. En resumo, a deriva continental é o movemento lento e continuo das masas continentais.

 

Publicado en Dinámica interna da Terra | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

O TON PERFECTO É XENÉTICO

14 nuevas mutaciones genéticas asociadas al desarrollo

As mutacións son cambios aleatorios que se producen no ADN dun organismo. Constitúen unha fonte de variabilidade xenética e un motor para a evolución das especies.

A gran maioría das mutacións prodúcense ao azar por causas naturais. Son mutacións espontáneas. Outras poden ser inducidas artificialmente mediante axentes físicos, como as radiacións, ou con axentes químicos como certos fármacos. A estes factores chámanselles axentes mutaxénicos.

Case todas as mutacións son prexudiciais para o individuo que as porta. Moitas veces provoca a non viabilidade do zigoto e outras veces producen enfermidades ou malformacións (mutacións letais, subletais e patóxenas). Algunhas mutacións son neutras porque no instante no que se producen, non proporcionan ao individuo que as porta ningún prexuízo nin beneficio. Finalmente, hai moi poucas mutacións favorables, porque o normal é que cada especie estea ben adaptada ao medio no que vive e por tanto é difícil que unha mutación confira unha vantaxe que proporcione unha maior capacidade de supervivencia ao individuo.

Así como algúns herdan enfermidades xenéticas, outros teñen máis sorte e herdan xenes que lles dan capacidades inusuais. Algúns exemplos son:

Visión submarina perfecta

A maioría de nós vemos borroso cando abrimos os ollos á vez que nos mergullamos na auga. Non obstante “o pobo moken” coñecidos como os xitanos do mar, debido a que pasan moito tempo na auga, desenvolveron esta mutación pola longa duración de exceder tanto tempo na auga recollendo alimentos mariños.

Tolerancia ao frío

Outra vantaxe xenética observada nalgúns pobos orixinarios ten que ver coa capacidade de resistir a baixas temperaturas. Un corpo normal non pode resistir o frío extremo. Pero hai algunhas poboacións que sí teñen esa capacidade, gracias aos seus xenes especiais. Non tremen de frío, teñen menos glándulas sudoríparas, a súa pel é moito máis calorosa do normal e os  seus metabolismos teñen taxas moito máis altas.

Menos horas de sono

Varios estudios demostraron que a maioría das persoas necesitan durmir entre 7 e 9 horas para poder sentirse descansados. Durmir menos pode causar problemas de concentración e de saúde, tanto físicos como mentais. Sin embargo, un estudio realizado con xemelgos en 2014 levou á Academia Estadounidense de Medicina do Sono a descubrir  que existe unha mutación xenética que permite que algunhas persoas necesiten menos Dormir bien: Consejos para que puedas dormir mejor después de ...horas de sono. As persoas co xene DEC2 mutado teñen a capacidade de ter un sono REM máis intenso, o que fai que o seu descanso sexa máis efectivo. Con 6 horas de sono ou menos séntense completamente descansados e listos para encarar o día.

Ósos máis densos 

A maioría dos nosos esqueletos van perdendo densidade e masa ósea a medida que envellecemos. Coñécese como osteoporose e pode xerar fracturas e deformacións óseas. Pero hai algunhas persoas que teñen unha mutación nun xene chamado SOST, que controla á proteína esclerostina, que regula e controla o crecemento dos ósos. Un estudio realizado por científicos de Investigación e Desarrollo en  Washington, deu co resultado de que quen teñen esta mutación non perden masa ósea a medida que envellecen, xa que os seus ósos continúan acumulando densidade e masa.
Cinco ventajas genéticas que la mayoría de la gente no tiene - LA ...

Adaptación ás alturas

Este mal de altura ou mal de montaña soe causar mareos, baixa de presión, dor de cabeza e trastornos respiratorios. Estudios realizados aos quechuas dos Andes e os tibetanos do Himalaia mostraron que eles contan con vantaxes xenéticas que lles permitiron adaptarse ao seu ambiente. Os seus torsos son máis grandes e teñen maior capacidade pulmonar, o que lles permite incorporar máis osíxeno con cada inspiración.

A mutación é un proceso moi importante porque permite introducir variabilidade xenética nas poboacións. Pero en calquera caso, a selección natural poderá actuar de forma distinta sobre as diferentes combinacións xenéticas o cal é o mecanismo fundamental da evolución.

Segundo o tipo de células afectadas as mutacións poden ser:

Somáticas: Son as que afectan ás células somáticas. Poden orixinar lesións ou enfermidades graves como o cancro. Ao ocorrer nas células somáticas, non se transmiten á descendencia polo que non son herdables.

Heterocromía del iris, ojos de diferente color: tipos y causas     American Curl | Mascotas

Xerminais: Afectan aos gametos. Estas mutacións non se manifestan no propio individuo pero poden transmitirse a futuras xeracións, polo tanto son herdables.

Segundo a extensión do material xenético afectado poden ser:

-Xénicas: Son as que provocan cambios na secuencia de nucleótidos sun xen determinado.

Mutaciones génicas: en qué consisten, tipos y consecuencias - Lifeder-Xenómicas: Producen unha variación respecto ao número total de cromosomas dunha especie.

 

2.2 Mutaciones genómicas

 

 

 

-Cromosómicas: Son as que ocasionan cambios que afectan á estrutura interna dos cromosomas.

Mutaciones Cromosómicas (página 2) - Monografias.com

 

 

 

 

 

 

Publicado en Mediciña e saúde | Etiquetado , | Deixa un comentario

O “FALLO” DE SAN ANDRÉS

A falla de San Andrés. A falla que tantos accidentes provocou ao longo da historia. Situada no estado estadounidense de California, a Falla de San Andrés ten unha lonxitude duns 1300 kilometros, e ao longo da historia causou varios terremotos bastante importantes.

Pero, que é a falla de San Andrés? A falla de San Andrés é unha falla transformante que recorre todo o estado de California. Forma o límite tectónico entre a placa Norteamericana e a placa do Pacífico.

Un dos terremotos máis importantes causado pola falla foi o terremoto de San Francisco no ano 1906, e estímase que tivo unha magnitude na escala Richter de 7.8, causando unha destrución total da cidade de San Francisco.

Publicado en Sen categorizar | Deixa un comentario

ASTENOSFERA: É REAL?

Resultado de imagen de astenosfera

A  Astenosfera está composta por materiais semifundidos y sólidos. Sobre ela flota a litosfera. Sobre a zoa da astenosfera prodúcese o desprazamento das placas tectónicas.

O estado de equilibrio denominado isostase  (que se logra a partir das distintas densidades das partes que compoñen a superficie da Terra) e a deriva continental (fenómeno que provocan as masas dos continentes ao desprazarse) son posibles gracias a existencia da astenosfera, onde se desenvolven movementos a través da convección.

Outra característica da astenosfera é que promove a renovación e a expansión do fondo oceánico. Isto  débese a que no súa composición atópase basalto, unha rocha ígnea que, mediante un proceso de extrusión, flue polas dorsais oceánicas. Cando se encontra có continente, a materia afunde e pasa por debaixo chegando a astenosfera pola chamada subdución.

Outras características da astenosfera son:
-Está composta de: Magnesio e silicatos de ferro, ademais de basalto.
-Identifícase, porque contén  o magma que expulsan os volcán cando entran en erupción.
-Entre os personaxes máis importantes no establecemento da astenosfera e o seu coñecemento atopámonos a Dutton, a Joseph Barrell, a Beno Gutenberg o a John Tuzo Wilson. entre outros.

É importante mencionar que, para algúns científicos, a astenosfera en realidade non existe. Hai especialistas que sosteñen que a deriva continental é producida por un movemento solidario da codia co manto, mentres que a isostase  desenvolveríase entre a parte externa do núcleo da Terra e a parte interna do manto.

Un tema de debate o citado, o referente a existencia ou non da astenosfera, que aínda segue xerando unha enorme controversia. De aí que, na actualidade, non exista unha postura que sexa considerala certeira ao respecto, pois son moitos os estudos que se establecen nunha posición e noutra sen que poidan resultar concluíntes.

Publicado en Dinámica interna da Terra, Sen categorizar | Etiquetado , , | Deixa un comentario

UN MISTERIO SIN RESOLVER

As Illas Canarias é un arquipélago situado no océano Atlántico que conforma unha comunidade autónoma española. É, ademais, unha das rexións ultraperiféricas da Unión Europea. O arquipélago componse de sete illas con administración propia (El Hierro, la Palma, La Gomera, Tenerife, Gran Canaria, Fuerteventura e Lanzarote).

Hai varias teorías sobre a orixe destas illas, pero a súa creación non se sabe a ciencia certa.  Agora mesmo as teorías máis apoiadas son:

TEORÍA DO PUNTO QUENTE

Esta idea expón que arquipélagos de vulcanismo están producidos por unha fonte de magma chamado punto quente, que trae o magma dende as profundidades do manto mediante unha pluma mantélica. Ao producirse o ascenso, expúlsase ao exterior e fórmase unha illa, que se vai afastando deste foco de emisión, debido ao desprazamento da placa africana de oeste a leste. Desta maneira, iríanse formando todas as illas do arquipélago canario, sendo máis antiga canto máis lonxe se atope do punto quente. O único problema que ten esta teoría é que a placa africana, onde están situadas as Illas Canarias, non se move dende fai millóns de anos, así que este suceso non podería ocorrer.

TEORÍA DE EMPUXES ASCENSIONAIS

Canarias e illas veciñas, como Cabo Verde ou as illas do Golfo de Guinea, son consecuencia de empuxes ascendentes de magma. Cando finaliza o movemento entre as placas, reactiváronse focos magmáticos profundos pola expansión do fondo oceánico dende o dorsal centro-atlántica. Comeza o ascenso dos materiais volcánicos, primeiro producindo un abombamento da codia oceánica e logo unha ruptura por onde ascendeu magma, acumulándose e aflorando posteriormente á superficie.

Hai moitas hipóteses a parte de estas que citei, pero ninguén sabe cal é a verdadeira. Ao mellor ,pasados varios anos, descubrirase cal é certa, gracias aos avances que hai na xeoloxía. Polo de agora, é unha incógnita para os xeólogos a creación deste arquipélago.

 


 

 

 

                                                                                        Carlos Pérez Cambeiro 4ºESO B

 

 

 

 

 

 

Publicado en Dinámica interna da Terra | Deixa un comentario

TRES SON MULTITUDE

A trisomía é unha alteración cromosómica na que nunha das parellas dos cromosomas (23 parellas e 46 cromosomas) aparece un de máis ( e dicir 47 cromosomas).

Normalmente o xenoma humano está composto por 23 cromosomas que se herdan da nai e outros 23 que se herdan do pai, os cales agrúpanse en parellas. Estas 23 parellas de cromosomas atópanse en cada unha das células que forman parte do organismo.

Esto sería o normal pero hai veces onde se producen cambios que alteran a dotación cromosómica do individuo, o que produce problemas tales como a síndrome de Down,  a síndrome de Edwards,  a síndrome de Patau,  a síndrome de Prader-Willi, a síndrome  de Warkany ou as trisomías dos cromosomas 22 e a dos cromosomas 9 (dependendo da parella cromosómica onde se produza a trisomía).

  • SÍNDROME DE DOWN

Débese á existencia dun terceiro cromosoma 21, normalmente débese a que na formación do gameto da nai os dous cromosomas 21 non se chegaron a separar e herdáronse xuntos, De forma que os seus fillos/as terán 2 cromosomas 21 maternos e 1 paterno.

As características fenotípicas que provoca a trisomía do cromosoma 21 son: discapacidade intelectual, cara redonda, nariz pequena, hipotonía muscular, baixa estatura, complicacións cardíacas, problemas de autoinmunidade, etc.

  • SÍNDROME DE PATAU

Débese á trisomía do cromosoma número 13, o cal pode ser adquirido por unha separación defectuosa dos cromosomas na formación dos óvulos e os espermatozoides dos proxenitores, ou moi raramente ocorre una traslocación robertsoniana.

Ten unha incidencia de entre 1 /8000 e 1/15000 nacidos por ano, aínda que o 95% morren antes de nacer e os nacidos teñen unha esperanza de vida moi reducida ( media de 12 meses) falecendo normalmente por problemas cardiorespiratorios.

  • SÍNDROME DE EDWARD

Ocorre na presenza  dun terceiro cromosoma 18. Este cromosoma pode ser herdado pola incorrecta separación dos cromosomas durante a formación dos gametos paternos ou maternos. Aínda que tamén pode ocorrer pola translocación dun pedazo dun cromosoma 18 a outro.

A incidencia deste síndrome é de 1/6000 e 1/8000 nenos ó ano. Os afectados soen morrer antes de nacer ou ó pouco de nacer. Os síntomas que presentan son: hipotonía, baixa conciencia e reactividade o entorno, atraso do crecemento, cabeza pequena e alongada entre outros

Publicado en Mediciña e saúde, Xenética e evolución | Etiquetado , | Deixa un comentario

Cando tres non é mellor que dous

sindrome-de-down

Algunha vez vos preguntastes a que se debe o trastorno dunha persoa? Pois hai varios factores, un deles é a trisomía.

Todas nosas células teñen normalmente 23 pares de cromosomas que reciben un nome numérico do 1 ao 23. A trisomía úsase para describir a presencia de tres cromosomas en lugar do par habitual de cromosomas. Dependendo do número de cromosoma onde se dea  a trisomía, pode haber varios tipos de trastornos. Un deles é o denominado síndrome de Edwards, dase na trisomía dos cromosomas 18 e o síndrome de Patau na trisomía dos cromosomas 13. Nestes dous casos é moi improbable que o bebé chegue a cumprir o ano de idade.

cormosomaO máis coñecido é o da trisomía do cromosoma 21 que dá lugar ó síndrome de Down. Moitos investigadores biomédicos puxeron os seus mellores esforzos en analizar a fondo os xenes de ese cromosoma, coa esperanza de atopar neles a clave para idear tratamentos paliativos (para previr e aliviar) dos síntomas de esta enfermidade, que é a causa xenética máis común de deficiencia cognitiva. O cadro, por desgracia, acaba complicándose.

Científicos de Xenebra, Florida e outras universidades —incluída a  Pompeu  Fabra de Barcelona— analizaron a un par de xemelgos idénticos no que só un ten unha copia extra do cromosoma 21. O estudo publicado pola revista Nature  revela que, no xemelgo Down, a actividade dos xenes está alterada en todos os cromosomas, non só no 21.

Ningún científico está a buscar unha cura do Down, pero si hai moi boas razóns para buscar tratamentos paliativos dos seus síntomas. Os afectados non só presentan unha discapacidade cognitiva de magnitude variable, senón que tamén sofren outras  neuropatoloxías, un escaso ton muscular (hipotonía), defectos conxénitos no corazón e alzhéimer de aparición temperá, ademais dos trazos físicos peculiares que os fan recoñecibles de inmediato. A pesar diso, todos estes síntomas son moi variables dun individuo a outro.

O caso de que dous individuos idénticos en todo o xenoma excepto polo número de cromosomas 21 é a clase de investigación que un non pode programar, senón que se ten que limitar a aproveitar. “É un caso  rarísimo”, admite David González, o investigador do Centro de Regulación Xenómica (CRG) da Universidade  Pompeu  Fabra que contribuíu ao traballo. “Normalmente, a  trisomía ocorre xa no  cigoto (a célula que resulta da fusión do óvulo e o espermatozoide); neste caso o embrión xa empezara a dividirse, e a  trisomía só produciuse despois da  xemelación (a partición do embrión en dúas metades, cada unha das cales dá lugar a un individuo completo), e só nun dos dous xemelgos”. É un suceso realmente improbable que os científicos non dubidaron en aproveitar para arroxar luz sobre a síndrome de Down.


Publicado en Mediciña e saúde, Xenética e evolución | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

Cumio sobre o cambio climático (COP25)

Que é unha COP?

A COP é a Conferencia das Partes, o órgano supremo da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cámbio Climático (CMNUCC), é dicir, a súa a máxima autoridade.

No 2019 celebrouse por vixesimo quinta vez esta conferencia, en esta ocasión na capital española, do 2 ao 13 de decembro. Aunque estaba programada para celebrarse en Chile, non foi posible pola situación social e política.

Na mesma reuníronse decenas de xefes de estado e de goberno, organizacións ambientais, científicos… Máis de 25000 representantes de 200 países para alcanzar acordos e compromisos entre nacións e combatir os efectos do cambio climático.

Os precedentes que máis interveñen nesta reunión son:

-COP20: Celebrada en parís, onde se  expón o acordo de París.

_COP24: Celebrada en Polonia, onde se aproba o acordo de París.

Esta conferencia ten como obxetivo principal acadar as regras de fucionamento deste acordo, que se centra en evitar o incremento excesivo da temperatura global.

Tamén é importante mencionar o Protocolo de Kioto, protocolo da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático e acordo internacional que regula as emisións de gases de efecto invernadoiro que han de ter en conta nas decisións tomadas no Cumio.

 

Publicado en Cambio climático, Contaminación, Eventos, Medioambiente | Etiquetado , , , , , , , | Deixa un comentario

O QUE NOS CONTAN OS CORAIS

 

CORAL

Según o tipo de información xeolóxica proporcionada, diferéncianse dous tipos de fósiles, o fósil guía e o fósil de facies. Os corais forman parte deste segundo grupo xa que habitaban lugares cunhas condicións ambientais concretas, xeralmente atopábanse en augas pouco profundas, moi claras, cálidas e moi ben osixenadas.

Os corais divídense en tres grupos: Rugosos, Tabulados e Scleractinios. Todos estes viviron durante gran parte do Paleozoico e extinguíronse a finais do Pérmico.

RUGOSOS

2Os corais rugosos denomínanse xeralmente como corais corno pola sua forma cónica, poden chegar a medir case un metro de lonxitude adoitaban formar grandes colonias.

 

 

 

TABULADOS

375px-Syringoporid

Da mesma maneira adoitaban formar colonias definidas por un esqueleto de calcita e semellantes en aparencia a un panal. Xeralmente os tabulados eran mais pequenos cos rugosos e respecto á forma poden ser planos, cónicos ou esféricos.

 

 

SCLERACTINIOS

th

Tamén chamados corais pétreos ou duros, son moi similares ás Actinarias pero cun esqueleto duro e o número de tentáculos é seis ou múltiplos de seis. Poden atoparse distintas formas,tamaños e cores dentro destes corais.


Publicado en biodiversidade | Etiquetado , , , , , , | Deixa un comentario

Experimento de Miller e Urey

Nos anos 50, os bioquímicos Stanley Miller e Harold Urey levaron a cabo un experimento que mostraba que varios compoñentes orgánicos podíanse formar de forma espontánea  se simulaban as condicións da atmosfera primitiva da Terra.

Resultado de imagen de EXPERIMENTO DE MILLER Y UREY

Deseñaron un tubo que contiña a maioría dos gases, similares aos existentes na atmósfera temprana da Tierra, e unha piscina de agua que emulaba ao océano primitivo. Os electrodos descargaron unha corrente eléctrica dentro da cámara chea de gas, simulando a un raio. Deixaron que o experimento sucedera durante unha semana enteira, e logo analizaron os contidos na piscina líquida. Deronse de conta de que varios aminoácidos orgánicos se formaran de maneira espontánea a partir de estos materiais inorgánicos simples. Estas moléculas unieronse na piscina de agua e formaron coacervados.

Este experimento, xunto a una considerable evidencia xeolóxica, biolóxica y química, axuda a sustentar a teoría de que a primera forma de vida formouse de maneira espontánea mediante reacciones químicas. Sen embargo, todavía hai moitos científicos que non están convencidos.

Publicado en biodiversidade, Xenética e evolución, Xeral | Deixa un comentario