Ao sol nas nosas praias

carabela-portuguesa-foto-de-Gravitywave

O pasado verán aparecen exemplares da carabela portuguesa nas praias de Sanxenxo.

Trátase dunha especie de medusa velenosa que pode provocar picaduras moi dolorosas e a morte en algunhas circunstancias.

Efectivos do Servizo Municipal de Emerxencias de Sanxenxo encárganse de despexar as praias de estas carabelas, coñecidas tamén como auga mala ou botella azul, e que non é unha medusa aínda que  presenta un aspecto moi similar, trátase de un hidrozoo sifónoro, cuxo nome científico é Physalis physalis. É de cor azulado con unha franxa vermella ao longo do corpo. O seu tamaño é variable.

A chegada das medusas as costas é un fenómeno natural. Non se coñecen con exactitude os fenómenos naturais e biolóxicos que a provocan, pero hai hipóteses como son:

  • As correntes: Son a causa máis directa e lóxica de que as medusas cheguen as praias.
  • A seca: A auga dos ríos ao desembocar no mar, crea unha barreira ante a auga salgada, hábitat da maioría das medusas. Cando os ríos con pouca auga pola seca, ese freo das correntes case desaparece, polo que as medusas chegan as praias.
  • Masificación da costa: Canto máis poboada e edificada este a praia, menos espazos quédanlles a estes animais para poñer os seus ovos, polo que menos posibilidades teñen de reproducirse.
  • “Blooms”: Os blooms son reproducións exponenciais de organismos xa sexa por aglomeración como por reprodución social. Cando as medusas encóntranse a gusto nun lugar, expándense rapidamente.
  • Exceso de nutrientes: A actividade humana deixa a súa pegada no mar. As medusas aséntanse nun lugar con abundantes nutrientes e reprodúcense.

 

 

Publicado en Cambio climático, Clima e meteoroloxía, Medioambiente | Etiquetado | Deixa un comentario

O TEMA XA PASA DE CLARO A ESCURO

oceano

Normalmente, o fondo do mar profundo é dunha cor branca. Isto é así porque está composto de CaCO3 (calcita mineral), a súa vez formada por esqueletos e cunchas de moitos organismos planctónicos e corais. A disolución da calcita neutraliza a acidez do CO2 e, no proceso, evita que a agua do mar vólvase demasiado ácida.

Pero actualmente en certos puntos, como o Atlántico norte e os océanos do sur, o fondo mariño estase volvendo marrón oscuro. O nivel de CO2 é tan alto e a auga é tan ácida que a calcita simplemente disólvese.

fabrica

Os crecentes niveis de CO2 e esta acidificación do auga do mar débese, por suposto, á actividade humana e á cantidade de CO2 que desprendemos ao medioambiente. A velocidade á que o CO2 estase emitindo actualmente na atmosfera é excepcionalmente alta na historia da Terra, é unha velocidade moito máis rápida da que os mecanismos naturais do océano poden afrontar, polo que aumenta as preocupacións sobre o futuro estado dos océanos.

Os investigadores cren que é crítico para os científicos e os responsables da formulación de políticas desenvolver estimacións de como poderán verse afectados, a longo prazo, os  ecosistemas mariños debido a esta acidificación causada polos humanos.

Pero aínda así, xa sabemos cales serían as maiores consecuencias:

-Con augas máis ácidas e cálidas haberá unha disminución de choiva e, como xa se comentou anteriormente, unha alteración dos ecosistemas.

-Os organismos mariños gastarán maís enerxía en regular a química das súas células, e afectará a os seus procesos de reprodución, crecemento…

-O aumento da acidez reducirá a disponibilidad de carbonato. O que causará que as moléculas utilizadas por especies mariñas para formar cunchas, caparazóns e esqueletos se debiliten e retarden o seu crecemento.

Revertir a acidificación dos océanos é un reto moi grande, todavía non se ten unha solución definitiva, de feito parece moi lonxana. Pero por agora hai algúns estudios algo complexos que intentan buscarlle unha saída a esta situación que polo momento é imposible de mellorar.

 

 

 

 

 

Publicado en Cambio climático, Medioambiente | Deixa un comentario

AS PORTAS QUE NON PECHARON NO 1973

Ecologistas en Acción presentou unha proposta para eliminar a  Lei de Minería de 1973 e cambiar o texto para que aumente os requisitos ambientais, como excluír desta actividade todas as área de interese ambiental e excluíndo desta lei o sector da auga mineral que sirva para poder ser embotellada, que se convertería no dominio público hidráulico.

Resultado de imagen de mina cerrada

A ONG presentou un texto aos grupos parlamentarios e ao Goberno porque considera que o texto actual non ten en conta o medio ou os dereitos básicos das persoas. As comunidades autónomas ensinaron centos de novos permisos de explotación minera que ameazan con destruír moitas hectáreas de gran valor natural.

Neste contexto, a ONG quere que a nova lei mineira respecta a conservación dos valores naturais en todo momento, polo que propón a exclusión total da actividade en todos os ámbitos de interese ambiental en España.

Os ecoloxistas propoñen modificar a Lei mineira de 1973 e excluír a minería de todos os ámbitos de interese ambiental

Tamén propón que se concedan permisos só cando se aprobe o plan de restauración, os estudos de transporte, electricidade e auga, etc. A proposta ambiental tamén inclúe o establecemento dun imposto máis xusto de maneira que reflicta a explotación dun recurso público non renovable. Actualmente, a taxa impositiva actual do 1 por cento, a máis baixa do mundo. O texto tamén establece garantías que proban a solvencia económica e técnica.

 

Publicado en Medioambiente, Novas | Etiquetado , | Deixa un comentario

Menos cortar e máis axudar

Estase oíndo de que hay moita deforestación; así que neste artigo falaremos diso. É unha pena que tendo montes e bosques tan fermosos os destraguemos cortando e queimando as árbores.

defoerestacion calentamiento global (1) As árbores son vida, xa que son seres vivos, e é moi triste que os montes galegos se vexan así de destrozados. Hai que reforestar todas as árbores que se cortan ou que se queiman; xa que estamos destrozando parte da nosa terra. Nos últimos anos houbo mais ou menos 24 millóns de hectáreas destruídas; estas deforestacións débense a sucesos como incendios intencionados, incendios provocados por raios ou pola culpa do ser humano que normalmente corta as árbores para usálas como leña para as cociñas de ferro, chimeneas, etc. O que habitualmente soe acabar cos bosques son os incendios,  por exemplo: o ano pasado polo mes de outubro, houbo moitos incendios por toda Galicia; pero todos esos incendios foron intencionados. Os bosques de Galicia reducirónse, é dicir que disminuíu o número de vexetación comparada con outros anos. É unha pena porque estamos botando a perder metade da nosa natureza; natureza que aquí en Galicia é algo digno de apreciar, porque cando destrozamos un bosque non pensamos nos animais que poden vivir nese bosque. Oxalá todo isto cambie e poidamos recuperar todos os bosques que nun tempo atrás tivemos.

Publicado en Medioambiente | Etiquetado , , | Deixa un comentario

A chegada dos novos insectos asiáticos

FB409580-DB7D-4B3E-90EE-D28D1CB23666

As velutinas, ou tamen chamadas avespas asiáticas proceden do sudeste asiático (como o seu nome indica). As diferenzas entre esta clase de avespa e as autóctonas de Galicia é que principalmente aliméntanse de formigas, pulgóns e bolboretas, pero incluso se alimentan das nosas avespas. A parte disto, podemos diferencialas a primeira vista porque teñen o tórax e o abdomen de cor negra, exceptuando o cuarto segmento de cor amarela e as súas patas marróns oscuras que acaban cunha cor amarela. O que máis nos sorprende de todo isto, é a cantidade de veneno que desprenden nunha sóa picadura, xa que é superior á das avespas autóctonas.

Esta especie de insectos chegaron ó noso país en 2010, estendéndose polo norte. Á comunidade que máis lle afectou a súa chegada foi a Galicia, xa que a súa produción de mel descendeu ata un 40%.

Para desfacerte destas avespas tes que seguir una serie de pasos:

  1. Eliminar as fontes de alimentos. Debes asegurarte de que as pilas de composta e as áreas de desfeitos están aseguradas, así poderás prever o seu aloxamento.
  2. Poñer trampas. Existe una que é coñecida como “a trampa do balde” que consiste en hencher un recipiente de auga e engadirlle vinagre, deterxente e azucre. O azucre e o vinagre atraerán ás avespas e o deterxente fará que non sexa capaz de salir, polo tanto afogue. Tamén existe outra trampa coñecida como “a trampa da raiña” que consiste en facer o mesmo pero cunha porción de carne dentro.
  3. Por último, tamén contamos cun pesticida en aerosol pero necesitarás usar protección contra o ataque destas avespas.
Publicado en Medioambiente | Etiquetado , | Deixa un comentario

O RÍO TÓXICO

O río Umia  sufre un  perigo constante que decreta un estado de alerta por la gran infección de cianobacterias neste último ano.

As cianobacterias son unha división do reino Monera que comprende as bacterias que son capaces de realizar a fotosíntesis osixénica.

No 2010 as algas tóxicas provocadas polas cianobacterias colapsou os filtros da planta depuradora de Galicia e ademáis  no 2006 xa presentaron un informe sobre as cianobacterias presentes no río.

O pobo exigen que tomen medidas para que o rio volva a ser limpo e puro. Caldas, Moraña e Cuntis afirman que a única solución para salvar o río Umia é a desmantelación do embalse do río Umia.

 

 

 

Publicado en Medioambiente | Etiquetado , , | Deixa un comentario

DO MAR A NOSA MESA

sal

Non é una novidade dicir que un dos maiores problemas da contaminación mariña son os plásticos que hai nos mares e océanos do mundo, un número que non para de ascender.

Todo este plástico ameaza ás aves e mamíferos mariños e destrúe os ecosistemas do océano. Concretamente, os científicos estiman que unhas 600 especies de animais mariños sofren directamente as consecuencias da contaminación e que o 90 por cento das aves mariñas teñen anacos de plástico no seu estómago.

Este plástico debido á acción das ondas e o sol, erosiona e convértese en micro plásticos, adquirindo unha nova forma, tamaño e lixeireza, sendo moito máis fácil transportalo para as correntes mariñas. Nesta condición aumenta que os seres vivos que habitan os mares o confundan con alimento.

Ademais, sobre estas partículas crecen bacterias, virus, fungos e micro algas, que non se poden encontrar en ausencia deste material, e que se transportan flotando enriba deles dunha rexión a outra.

Tamén, ó estar flotando na superficie mariña, poden afectar ó intercambio de CO2 agravando o cambio climático.

A contaminación móvese a nosa mesa, ameazando con converterse nun problema de saúde pública, xa que,  na nosa alimentación atopamos peixes, mexillóns, ameixas,… que no seu interior teñen micro plásticos. Estímase que as persoas que inxiren con frecuencia marisco tragan unhas 11.000 partículas deste material ó ano.

Tamén na auga da billa, o que significa que os encontraremos nos alimentos que preparemos con ela.

E no sal, máis do 90 por cento das marcas mundiais conteñen unha gran porcentaxe destas partículas. Un adulto medio consume aproximadamente 520 micro plásticos ó ano de forma estimada, só a través da sal. Aínda que as concentracións máis altas encóntranse no sal mariño, tamén se detectaron no sal de lago e de rocha.

A orixe de todo isto atopámola nas cousas máis obvias nas que todos pensamos, como poden ser as bolsas, envases, pratos, vasos…

Nos cosméticos, como os xabóns, xampús, cremas de dentes… Que conteñen partículas de plástico e acaban no mar despois de irse polo desaugadoiro; as lavadoras, que nun ciclo de lavado poden liberar ó medio ambiente, 700.000 fibras sintéticas; ou a atmosfera, que contén tamén fibras da roupa sintética e das alfombras.

lavado

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Publicado en Medioambiente | Etiquetado , | Deixa un comentario

O EUCALIPTO, BENEFICIOSO OU PREXUDICIAL?

 

O eucalipto foi traído dende Australia con fins ornamentais, pero pouco despois a industria da madeira vería unha gran oportunidade de negocio neles, xa que o seu rápido crecemento, gran altura, e o seu prezo máis baixo era máis rentable que o das especies autóctonas. Por iso, as zonas do rural comezaron a crear grandes plantacións destes exemplares para a súa comercialización e deixaron de plantar especies autóctonas.

Dende fai uns anos hai unha gran controversia xa que moita xente pide ao goberno que o engada ao “catálogo de especies invasoras” apoiándose en que expande os incendios forestais pola súa folla e altura, que impide a reprodución de outras especias porque consume moita auga, ademáis de que seca pozos, ríos…

O goberno defende que non se debe engadir no catálogo xa que a súa expansión débese a que se planta no rural para a súa venta, e que non invade monte por ela mesma.

Aínda así, cada ano que pasa, a súa expansión na superficie forestal galega aumenta, sendo a última cifra do 18%, e a autóctona segue mermando.

 

 

Publicado en biodiversidade, Medioambiente, Novas | Etiquetado , , , , | Deixa un comentario

CADA VEZ HAI MENOS OSÍXENO

mar

A metade do osíxeno da Terra é xerado polo océano, pero este está pasando por un proceso de desosixenación, que quere dicir que se está quedando sen osíxeno. Isto levaría a morte de moita vida marina.

Uns científicos revelaron que en 50 anos as zonas mariñas sen osíxeno cuadriplicáronse (máis do 2%), pero é peor o que acontece nas zonas costeiras, xa que as zonas sen osíxeno multiplícanse por 10.

Unha das causas máis influintes é a subida da temperatura da auga, xa que se ten máis temperatura ten menos osíxeno. A temperatura da superficie fai que sexa máis dificil chegar a zonas profundas do océano. A maior pérdida de osíxeno é dende os 90 metros ata os 670 metros, pero hai que pensar que algunhas profundidades poden chegar ata 11 quilómetros.

maxresdefault

Outra das causas non ten nada que ver co cambio climático, xa que o causante son as algas nas zonas costeiras. Estas algas aumentan polo crecimiento das augas residuais e dos nutrintes da agricultura. Cando as algas se descompoñen, consumen o osíxeno.
A falta do osíxeno pode impedir o crecemento dos animais, dañar a reproducción, provocar enfermedades ou a morte. Este problema pode provocar un gas de efecto invernadeiro chamado óxido nitroso ao aire, que é 300 veces máis forte que o dióxido de carbono. Este problema aféctalle moito aos corais, xa que a estes lle afectan moito os cambios de temperatura, e a falta de osíxeno o empeora máis.


 

Publicado en Cambio climático, Medioambiente | Deixa un comentario

OS MARCOS MOVERANSE CARA O NORTE

Figure 1

Un estudio calculou que o cambio climático aumentará considerablemente as zonas cultivables no norte do planeta. Basándose en modelos climáticos e simulacións, puidose estimar que a superficie da terra capaz de sustentar cultivos agrícolas desplazarase uns 1200 km hacia o norte do planeta o largo deste siglo. Hoxe, só un 32% destas rexións son cultivables, pero no ano 2099 calcúlase que o 75% da rexión boreal podería ser apta para a agricultura, e todo debido a cambios nas chuvias e a un incremento das temperaturas, podeeiase considerar unha boa noticia se non fora porque a gran parte do resto do mundo verase prexudicado por estes cambios perdendo moito terreo cultivable se temos en conta todo o planeta.

https://www.nature.com/articles/s41598-018-26321-8#Sec5


Publicado en Cambio climático, Clima e meteoroloxía, Medioambiente, Sen categorizar | Etiquetado , , , , | Deixa un comentario