Cumio sobre o cambio climático (COP25)

Que é unha COP?

A COP é a Conferencia das Partes, o órgano supremo da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cámbio Climático (CMNUCC), é dicir, a súa a máxima autoridade.

No 2019 celebrouse por vixesimo quinta vez esta conferencia, en esta ocasión na capital española, do 2 ao 13 de decembro. Aunque estaba programada para celebrarse en Chile, non foi posible pola situación social e política.

Na mesma reuníronse decenas de xefes de estado e de goberno, organizacións ambientais, científicos… Máis de 25000 representantes de 200 países para alcanzar acordos e compromisos entre nacións e combatir os efectos do cambio climático.

Os precedentes que máis interveñen nesta reunión son:

-COP20: Celebrada en parís, onde se  expón o acordo de París.

_COP24: Celebrada en Polonia, onde se aproba o acordo de París.

Esta conferencia ten como obxetivo principal acadar as regras de fucionamento deste acordo, que se centra en evitar o incremento excesivo da temperatura global.

Tamén é importante mencionar o Protocolo de Kioto, protocolo da Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático e acordo internacional que regula as emisións de gases de efecto invernadoiro que han de ter en conta nas decisións tomadas no Cumio.

 

Publicado en Cambio climático, Contaminación, Eventos, Medioambiente | Etiquetado , , , , , , , | Deixa un comentario

O QUE NOS CONTAN OS CORAIS

 

CORAL

Según o tipo de información xeolóxica proporcionada, diferéncianse dous tipos de fósiles, o fósil guía e o fósil de facies. Os corais forman parte deste segundo grupo xa que habitaban lugares cunhas condicións ambientais concretas, xeralmente atopábanse en augas pouco profundas, moi claras, cálidas e moi ben osixenadas.

Os corais divídense en tres grupos: Rugosos, Tabulados e Scleractinios. Todos estes viviron durante gran parte do Paleozoico e extinguíronse a finais do Pérmico.

RUGOSOS

2Os corais rugosos denomínanse xeralmente como corais corno pola sua forma cónica, poden chegar a medir case un metro de lonxitude adoitaban formar grandes colonias.

 

 

 

TABULADOS

375px-Syringoporid

Da mesma maneira adoitaban formar colonias definidas por un esqueleto de calcita e semellantes en aparencia a un panal. Xeralmente os tabulados eran mais pequenos cos rugosos e respecto á forma poden ser planos, cónicos ou esféricos.

 

 

SCLERACTINIOS

th

Tamén chamados corais pétreos ou duros, son moi similares ás Actinarias pero cun esqueleto duro e o número de tentáculos é seis ou múltiplos de seis. Poden atoparse distintas formas,tamaños e cores dentro destes corais.


Publicado en biodiversidade | Etiquetado , , , , , , | Deixa un comentario

Experimento de Miller e Urey

Nos anos 50, os bioquímicos Stanley Miller e Harold Urey levaron a cabo un experimento que mostraba que varios compoñentes orgánicos podíanse formar de forma espontánea  se simulaban as condicións da atmosfera primitiva da Terra.

Resultado de imagen de EXPERIMENTO DE MILLER Y UREY

Deseñaron un tubo que contiña a maioría dos gases, similares aos existentes na atmósfera temprana da Tierra, e unha piscina de agua que emulaba ao océano primitivo. Os electrodos descargaron unha corrente eléctrica dentro da cámara chea de gas, simulando a un raio. Deixaron que o experimento sucedera durante unha semana enteira, e logo analizaron os contidos na piscina líquida. Deronse de conta de que varios aminoácidos orgánicos se formaran de maneira espontánea a partir de estos materiais inorgánicos simples. Estas moléculas unieronse na piscina de agua e formaron coacervados.

Este experimento, xunto a una considerable evidencia xeolóxica, biolóxica y química, axuda a sustentar a teoría de que a primera forma de vida formouse de maneira espontánea mediante reacciones químicas. Sen embargo, todavía hai moitos científicos que non están convencidos.

Publicado en biodiversidade, Xenética e evolución, Xeral | Deixa un comentario

O ammonites: o caracol prehistórico

 

ammonites

O animal que se pode observar na imaxe de arriba parecería unha lura ou un caracol, pero en realidade é unha especie que existía fai catrocentos millóns de anos. O ammonites é unha subclase de molusco cefalópodo que  viviu dende o Devónico ata o Cretácico.

Esta especie está formada por unha cuncha e un corpo brando. A cuncha ten forma de espiral, atópase dividida nunha serie de cámaras que conteñen un líquido chamado “líquido cameral “. Estas cámaras están separadas por unha parede ou tabique chamado septo, que está presente en todo o interior da cuncha.

Contén varias cámaras internas pequenas e unha grande onde se aloxa o animal (cámara habitación). A medida que o individuo medra vanse creando novas cámaras, polo cal cada cámara representa un estadío de crecemento do animal. Este caparazón pode ter diferentes tamaños. Coñecense ammonites moi pequenos de só algúns centímetros ata especies xigantescas que alcanzaron máis de tres metros.

Créese que vivían en profundidades comprendidas entre os cincuenta e cen metros, aínda que algúns deles poderían facelo a profundidades superiores dos setecentos metros. Como os cefalópodos actuais, debían ser carnívoros, alimentándose de peixes e crustáceos.

ambarA gran maioría dos fósiles dos ammonites foron localizados en xacementos, algúns exemplares foron atopados coa cuncha orixinal fosilizada en calcita. No mes de maio de 2019, atopouse un ammonite do tamaño dunha uña, algo moi inusual, que data do Cretácico, fai noventa e nove millóns de años. No estudo publicado en Proceedings of the National Academy of Sciences, os autores sinalan que «os organismos acuáticos atópanse raramente en ámbar, pero cando isto ocorre dá unha evidencia invalorable para comprender mellor os ecosistemas pasados e a tafonomía do ámbar». A tafonomía é a rama da paleontología que estuda os procesos de fosilización.


Publicado en biodiversidade | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

NUMMULITES

Moitos de vos cando vexades o titulo deste artigo poñeredes una cara extraña e quedaredes pensando en que que son os Nummulites, e cando sepades o que son ides querer saber onde se atopan, e algunhas curiosidades.

Os Nummulites eran organismos animais unicelulares que habitaban nos mares do Paleoceno e no Eoceno, fai entre uns 66 e 40 millóns de anos.

As súas cunchas atopanse frecuentemente como fósiles e poden alcanzar os 6 cm de diámetro. É moi común atópalos en rochas do Cenozoico do antigo Mar de Tetis, habitualmente en rochas calizas do Eoceno depositadas no actual Mar Mediterráneo é común atopalos en Exipto ou España. Os nummulites son o fósil guía de un dos períodos do Cenozoico.

O seu nome “nummulites” é un diminutivo da palabra latina “nummulusque” que significa pequena moeda, facendo referencia a súa forma.

En 1913 Randolph Kirkpatrick publicou un libro no cal fala sobre estes fósiles e propón que todas as rochas formáranse pola acumulación destes fósiles.

 

Publicado en biodiversidade, Dinámica interna da Terra | Etiquetado , | Deixa un comentario

DONDE TODO COMEZOU

monos
Que ven primeiro o ovo ou a galiña?
Esta pregunta ainda que pareza moi  tonta, ten moito que ver coa evolución, pois ben, a nosa evolución asociámola só os primates, pero iso non é de todo certo a realidade é que evolucionamos da materia non viva, e dicir o primeiro ser vivo formouse mediante unhas series de condicións extremas que formaron o primeiro ser vivo ( un composto orgánico simple).

Aristoteles foi un dos primeiros filósofos en crer na xeración explótana, segundo o cal, os seres vivos xurdían do barro e da materia en descomposición.

prebioticaMoitos pensa que non se pode xerar vida de algo “sen vida” pero iso non é de todo certo. De feito si se pode, a teoría da evolución prebiotica de Oparin explícao moi ben, esta teoría supón que na terra houbo unhas condicións ambientas moi fortes provocando que nas augas superficiais sometidas a descargas eléctricas albergara compostos orgánicos cada vez mais complexos.

Pero tamén hai outra teoría moi coñecida, a teoría da panspermia, que declara que na Terra  foi case imposible que puidese producirse esas condicións ambientais, polo tanto declara que a orixe da vida veu no interior dun meteorito.

A Terra formouse hai 4.600 millóns de anos. Case 1000 millóns de anos despois xa albergaba seres vivos. Os restos fósiles máis antigos coñecidos datan de hai 3.800 millóns de anos e demostran a presenza de bacterias, organismos rudimentarios procariotas e unicelulares.

Os primeiros seres vivos foron as bacterias anaerobias, capaces de vivir en ausencia de osíxeno, este gas aínda non estaba na atmosfera primitiva; polo que  comezou a evolución a partir de distintas bacterias capaces de realizar a fotosíntese, isto permitiu a tales bacterias fixar o abundante dióxido de carbono na atmosfera e liberar osíxeno, este non permaneceu na atmosfera, xa que foi absorbido por rochas ricas en ferro. O ferro das rochas oxidouse e deste xeito o osíxeno empezaba a acumularse na atmosfera. A súa concentración foi aumentando ata formar a capa de ozono.

Os primeiros organismos eucariotas apareceron hai uns 1.600 millóns de anos e os primeiros pluricelulares hai uns 670 millóns de anos. Cando a capa de ozono alcanzou o grosor suficiente, os animais e os vexetais foron capaces de abandonar a protección proporcionada pola auga, o medio acuático, e colonizar a terra firme.evolucion da vida

Polo tanto formáronse os seres unicelulares, as bacterias, artrópodos e peixes, plantas terrestres, insectos e plantas con sementes, por evolución dos peixes aparecen os anfibios e por evolución dos anfibios aparecen os réptiles, despois formáronse os mamíferos e paxaros, plantas con flores…

 

Publicado en biodiversidade, Ciencia e Sociedade, Xenética e evolución | Etiquetado , , , , | Deixa un comentario

A CALOR MÚDANOS A TODOS

CúmulosPara comezar falemos sobre os cúmulos (provinte do latín: cumulos – montón),son un tipo de nubes que se forman cando o aire quente e húmido é quentado pola superficie da Terra  e comeza a elevarse. O aire arrefría a medida que se eleva, condensándose finalmente en pingas de auga que se adiren ás partículas trasportadas polo aire chamadas núcleos de condensación. A medida que as pingas condensan producen calor creando así un bucle de retroalimentación de humidade ascendente que pode resultar nos xigantescos montóns de nubes enchidas.

E agora falemos sobre as nubes pirocúmulos formanse de maneira similar a os cúmulos pero en circunstancias moito mais extremas de quentamento e condensación (como por exemplo nun incendio forestal ou por actividade volcánica).

Unha nube pirocúmulo provocada por unha erupción volcánica

O aire quente que sube condensa rápidamente cando chega ó ceo por riba das lapas. Mentres tanto, a vexetación que está ardendo no solo evapora toda a humidade, agravando a condensación que se está producindo nas nubes.

Os chorros de aire quente que sube dentro das nubes pirocumulos tende a crear unha atmosfera altamente turbulenta, o que pode resultar en algúns fenómenos climáticos inusuais. Por exemplo, se unha columna de nubes se contrúe o suficientemente alta, pode chegar a converterse nunha nube de pirocumulonimbos, creando unha nube de tormenta alimentada por lume.

En condicións húmidas, estas nubes poden producir treboadas e apagar o lume que as creou.  En cambio, en ambientes secos é mais probable que a choiva se evapore dentro  da nube e non chegue ó chan. E incluso en ausencia de choiva poden crearse os chamados raios secos  e expandir os incendios.

Publicado en Clima e meteoroloxía | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

DE OCÉANO A VERTEDOIRO

É ben sabido por todos que fai bastantes anos, aproximadamente un 30-31 anos apareceron no Océano Pacífico varios kilos de plástico. Estos kilos foron aumentando, hasta ter na actualidade unha superficie de 1,6 millóns de kilometros cadrados, e unha cantidade de 1,8 billóns de pezas de plástico. Esta illa é, agora mesmo, case tan grande coma México!

Os países que máis contribúen co lixo oceánico son China, Indonesia, as illas Filipinas, Tailandia e Vietnam. Estos países descargan máis residuos plásticos ao océano que todos os demáis países do mundo xuntos! Isto non pode seguir así, e agora vou a explicarvos o porqué disto.

Todas estas descargas supoñen que a vida mariña se vexa totalmente afectada por isto, xa que as partículas flotantes, poden ser consumidas accidentalmente polas medusas, aves, tartarugas, e a maioria de animais mariños acaban inxerindo todos ese microplásticos, e estes acaban nos seus estómagos. Aparte dos microplásticos, tamén hai abundantes contaminantes, como o bifenilos policlorados. Isto conleva a que os peixes grandes coma ás medusas, que anteriormente comeron as toxinas dos contaminantes, e se un humano come un destos peixes poida ter problemas estomacais.

Publicado en biodiversidade, Contaminación, Contaminación océanos, Medioambiente | Etiquetado , , | Deixa un comentario

A ameaza do 2050: a subida do nivel do mar

O martes 29 de outubro, Nature Communications publicou un estudo no que di que a partir de 2050 algunhas zonas costeiras nas que agora viven 300 millóns de persoas aproximadamente, veranse afectadas pola subida do nivel do mar.

Esta subida do nivel prodúcese como consecuencia das emisións dos gases de efecto invernadoiro que se dan nas actividades industriais. Estes sobrequentan o planeta e afectan directamente ao desxeo dos polos.

Para conseguir frear todos estes factores e que as inundacións non se produzan en menos de tres décadas, debemos intentar que as emisións de dióxido de carbono e do resto de gases de efecto invernadoiro se reduzan significativamente e de forma inmediata. Por outro lado, debería valorarse tomar medidas de adaptación a este cambio climático, como por exemplo infraestruturas de contención de auga como diques ou muros.

Según o modelo creado polo Climate Central e publicado en Nature Comunications, as proxeccións ata agora subestimaban o número de persoas que se poderían ver afectadas.

asia-movil2Segundo este modelo, Asia será sen dúbida a zona máis afectada xa que concentran na costa a maior densidade de poboación. O informe publicado sinala que en seis paises asiáticos (China, Bangladesh, India, Vietnam, Indonesia e Tailandia) residen a maioría de pesoas expostas (237 millóns). No mapa da esquerda pódese observar que as zonas en vermello son as que están en risco de inundación.

doñana

 Pero en España tamén causará un impacto considerable: afectará ao redor de 200.000 persoas e porá en risco áreas moi importantes polo seu valor económico e natural, como Doñana, o Delta do Ebro, a Manga do Mar Menor e municipios de Cádiz e Huelva.

 

 


Publicado en Cambio climático | Etiquetado , | Deixa un comentario

EN VEZ DE COCHE GAMELA

 

Varias investigacións afirman o perigo do aumento do nivel do mar, especialmente nas cidades costeiras como por exemplo Cambados, o noso pobo. O aumento do nivel do mar vai vinculado ao quentamento global xa que cada ano queda menos xeo nos polos polo que esa auga en estado sólido pasa a estar líquida e fai que aumente así o nivel do mar, prevese que no ano 2050 máis de 300 millóns de persoas  os seus hogares quedaran inundados polo menos unha vez ao ano, e  no 2100 aproximadamente 200 millóns de persoas queden sen vivenda.

Os científicos explican que o nivel do mar ascende uns 3 milímetros por ano e se segue así pode aumentar entre 26 e 55 centímetros entre o 2000 e o 2100 e o  no peor dos casos ata 2 metros, a principal causa de este fenómeno é o ser humano xa que as emisións de gases fai que a temperatura do planeta ascenda e os polos se derretan, isto provocará a extinción de varias especies de animais xa que a condicións medioambientais nas que estaban acostumados a vivir van ser modificadas, como por exemplo os osos polares, que non van a ter xeo e as temperaturas necesarias e tampouco alimento.

Queda pouco tempo para reverter este gran cambio que pode acabar con parte da poboación, e hai unhas medidas que podemos facer para que non pase iso, unha delas, é a máis importante, é a redución de CO2 e tamén dos gases que atrapan a calor como poden ser o metano ou o feluxe, sen non tomamos este cambio en serio podemos acabar baixo a auga.

Publicado en Cambio climático | Etiquetado , | Deixa un comentario