Recuperación dunha capa esencial para as nosas vidas

Resultado de imagen de capa de ozono agujero

Tras tres décadas de observacións da capa de ozono, os científicos percatáronse de que o ozono estaba reparándose.

En 1974, dous químicos da Universidade de California publicaron un artículo falando dos danos que sufría a capa de ozono debido ós gases clorofluorocarbonados(CFC). Daquela, os CFC ao usarse comúnmente comezaron a acumularse rápidamente na atmosfera.

Un equipo de investigación dirixido pola profesora de química Susan Solomon descubriron varias probas de que a capa de ozono estaba reparándose.

O burato da capa de ozono fórmase cada ano sobre a Antártida, comezaba en agosto alcanzando o seu pico en octubre.

O equipo de Solomon descubreu que, nos últimos anos, o burato non eclipsa o límite de 12 millóns de kilómetros cadrados.

Solomon explica que o feito de que o burato tarde máis en abrirse é un feito clave para a súa investigación, o burato é máis pequeño e ten menos profundidade e que a metade desta reducción débese á disminución do cloro atmosférico. Isto disminuirá o cancro de pel e outras enfermedades.


 

Esta entrada foi publicada en Clima e meteoroloxía, Medioambiente. Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta