QUE PERFOROU A ANTÁRTIDA?

Informouse da aparición dun buraco no xeo antártico do tamaño de Panamá e realmente non sabemos como se creou.

O térmo científico para isto é polinia que se define como un espazo aberto de auga rodeado de xeo mariño.

Mariño porque a polinia non se produciu na zona continental da Antártida senón na banquisa, un área que corresponde ás enormes capas de xeo que se estenden ao longo do continente.

Esta polinia non é a primeira, pero si a maior observada no Mar de Weddell dende os anos 70, cunha superficie de oitenta mil quilómetros cadrados.

Especúlase que a súa formación podería deberse o feito de que as augas profundas do océano Antártico son máis cálidas e salgadas que a superficie para que se produzan correntes mariñas de convección onde a auga quente sobe á superficie ao derreter o xeo.

Isto é normal que ocorra nas rexións costeiras, os límites das capas de xeo onde está máis quente, pero fíxoo no corazón da banquisa, algo moi inusual. É pronto para culpar o cambio climático deste burato, pero, en calquera caso, debemos estudalo porque normal non é.

Publicado en Dinámica interna da Terra | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

UNHA FALLA BAIXO NÓS

Moita xente non se da conta do dano que pode provocar unha falla en formación baixo nós.

Fai pouco, investigadores de España, Marruecos e Francia descubriron unha falla no fondo do Mediterráneo. A investigación comezou no ano 2016, cando un terremoto de 6.3 na escala Richter sacudeu Melilla e feriu a 26 persoas. Este descubrimento tamén explicou outros dous terremotos no 1994 e 2004, este último causando máis de 500 vítimas en Alhucemas (tamén de 6.3 na escala Richter)

Que haxa unha falla baixo nosa non é unha novidade, pero esta falla en concreto ten 20 quilómetros de largo e que vai de noreste a suroeste con unha profundidade de 1000 metros na zona occidental do mar de Alborán.

No vídeo que verás a continuación poderás ver os danos que fixo o terremoto en Melilla no 2016.

Publicado en Dinámica interna da Terra | Etiquetado , | Deixa un comentario

AS DEVOLUCIÓNS AXUDARÁN ÁS NOVAS XERACIÓNS

O compost que devolvemos á terra ten engadido os beneficios para o solo, que provocará que os produtos que medren neste material sexan más ricos en macronutrientes e mirconutrientes, que  varían coa porcentaxe de compost que se lle engada. Esta sinxela acción, de reciclar os descompostos, fai que as colleitas con abonos orgánicos aumentasen porque os consumidores demandan alimentos frescos e máis sans para o seu consumo.

O aumento dos nutrientes nas plantas é provocado polo uso do compost que elevando a temperatura do solo fai que se desenvolva a formación das raíces dos vexetais. En canto se aplica no solo agrícola, pretende contribuír á adaptación dos solos ó cambio climático. Cando diminúe a materia orgánica baixa a temperatura dos solos volvéndoos máis fríos. Esta baixada de temperatura aféctalles ás características físicas , químicas e biolóxicas, como solución ó aplicar o compost modifícase a súa estrutura pola aportación de nutrientes. Ademais de nutrientes contén materia orgánica que aumenta a actividade microbiana na terra. Os principais compoñentes do solo son: os minerais (as rochas), a auga, o aire e o material orgánico (follas, animais en descomposición) e por último o compoñente que menos se ten en conta a biota Edáfica, conxunto de organismos vivos responsables de darlle vida e equilibrio ó solo, mellorando así as súas propiedades químicas. Todos os solos posúen esta composición polo que para mellorala emprégase o compost.

• Os minerais proveñen de materiais inertes e inorgánicos. Teñen abundantes nutrientes necesarios para as plantas como ferro (Fe), potasio (K) e calcio (Ca)

• Materiais orgánicos e biolóxicos. Os seres vivos ó descompoñerse tamén lle aportan  nutrientes ás plantas.

O abono orgánico é máis estable porque cando remata o cultivo o contido neste segue sendo maior que nos abonos sintéticos, cando é engadido nun solo agrícola. Cando se eleva o contido de macro e micronutrientes, fortaléceos e vigorízaos  evitando a erosión e o lixiviado dos nutrientes, isto fai que a actividade do solo sexa favorable para garantir a prevención das pragas e enfermidades vexetais. Neste caso este abono  recibe o nome de substrato, o seu uso máis conveniente é no céspede, arbustos, árbores ou invernadoiros.En cambio no seu uso mineral emprégase para mellorar a nutrición mineral vexetal, na que as plantas adquiren minerais como o potasio(K), fósforo(P) ou nitróxeno(N) actuando como ”mineiros” na codia terrestre.

Amigos de la Tierra e a Universidade de Santiago están poñendo en práctica estes beneficios do compost sobre a terra o que provoca a mitigación do cambio climático. Para isto analizaron os solos, así souberon os efectos destes sobre a súa estrutura e as melloras do mesmo cara a resiliencia dos cambios de temperatura, e o descenso da disposición da agua.

Amigos de la Tierra leva 20 anos traballando en proxectos de compostaxe, tamén en campañas políticas para conseguir a separación da materia orgánica e o seu compostaxe.

Publicado en biodiversidade, Medioambiente | Etiquetado , , | Deixa un comentario

Galicia estremécese de novo

terremoto 2

Monforte, Guntín, Antas de Ulloa, Cospeito, O Saviñao e A Estrada foron as zona onde máis se notou o terremoto de magnitude 4,1 en escala Richter, rexistrado o martes  21 de agosto ás 02:28 horas da madrugada con epicentro na localidade de Taboada (Lugo).

Veciños das vilas nomeadas anteriormente chamaron a emerxencias, onde aseguraban que sentiron como se movía o chan.

Este terremoto producido a 12 km de profundidade sentiuse en zonas como Taboada, onde nunha escala do 1 ao 10, suporía o nivel cuarto.

terremoto 1Asimesmo, con menor intensidade, este terremoto deixouse notar tamen en Arzúa, Cacheiras, Chantada, Lugo, Santiago de Compostela, Sarria, Tui e Vilalba, onde o Instituto Xeográfico Nacional está revisando os  datos e podría modificar a  magnitude do seísmo inicial.

Según a Rede Sísmica Nacional rexistráronse un total de 23 terremotos na mesma zona dende o 21 de agosto de 2017, ainda que solo 3 foron percibidos pola poboación, estes foron o 2 de agosto, o 10 de agosto e o producido o 21 de agosto. E según a Rede Sísmica Española, cada ano prodúcense 2500 terremotos no noso país, ainda que a maioría son tan leves que non se chegan a apreciar.

Estes terremotos ou sismos son sacudidas do terreo producidas por forzas que actúan no interior do planeta. O tremor da Terra prodúcese polo choque das placas tectónicas. Por iso, as zonas con perigo por terremotos son no sur e sudeste da península.

Unha das causas principais da formación dos terremotos  é a liberación da corteza terrestre debido á actividade volcánica e tectónica que se orixina nos bordes da placa.

Publicado en Dinámica interna da Terra | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

Estradas… con curvas!

Permafrost-02

É curioso, verdade? A foto que estás a ver enriba, pese ao que poida parecer, non está modificada; realmente… é así!

A foto foi tomada nunha estrada de Alaska (Estados Unidos). Ao contrario do que poidamos pensar, nin é unha foto editada, nin a estrada foi construída desa maneira. O responsable desta modificación do chan, é o desconxelamento do Permafrost.

 

.https_%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Flxixy1u8GjY%2Fmaxresdefault

Para entender isto, primeiro temos que saber que é o Permafrost. Ben, o Permafrost é o subsolo conxelado do Ártico e de Siberia que representa o 25% da superficie terrestre do hemisferio norte e mide uns 1500 metros de profundidade. Nestas terras, que levan conxeladas decenas de miles de anos, aumentou a temperatura máis rápido que no resto do planeta, e en 2100 pode que o 90% do xeo teña desaparecido. Canto máis se eleve a temperatura do solo, máis vexetación crecerá que, á súa vez, colabora coa aceleración do desxeo. A desaparición do Permafrost tamén afecta á estabilidade dos alicerces das casas, do chan das estradas e da infraestrutura urbana da rexión, que foron construídos para un chan permanentemente conxelado.

http_%2F%2Fwww.northtoalaska.com%2F_%2Fmedia%2FImages%2FNorthToAlaska%2FViewPoints%2F_UserDefined%2FMelodyThomas_3ac94d6a-c5c4-41bc-8b03-d4ef726e86ca%2F2015%20Jul%20%20CAN%20YT%20Dawso - copiahttp_%2F%2Fdiscovermagazine.com%2F_%2Fmedia%2FImages%2FIssues%2F2018%2FJune%2FDSC-B0618_12

O desconxelamento do Permafrost é unha consecuencia máis do proceso de cambio climático causado pola acción humana; unha realidade hoxe incontrovertible a pesar das prédicas negacionistas.

A nivel global, e aínda que non é xa doado revertir o proceso e deter o desxeo dos polos, cando menos para atenualo, precisaríase tomar varias medidas, como terminar coa dependencia do petróleo e dos combustibles fósiles en xeral, xa que éstes liberan gases nocivos para a atmosfera (como o CO2) e fan que aumente o efecto invernadoiro. A nivel individual, tamén podemos tomar unha serie de medidas para reducir o aumento do efecto invernadoiro, tales como: diminuír o uso de automóbiles, aforrar o uso da electricidade ou tomar duchas en vez de baños longos e pechar a auga ao lavar os dentes.

Estas son pequenas cousas que poderían marcar a diferenza se cada persoa que habita o planeta tomara conciencia do gran impacto ambiental xerado polas malas prácticas. Do contrario, agárdanos un futuro con moitas curvas…

Publicado en Cambio climático, Medioambiente, Novas | Etiquetado , , , , , , | Deixa un comentario

Continentes Parentes

Un feito moi obvio é que a Terra cambiou moito dende que xurdiu do choque e acumulación da materia que se concentraba ao redor da versión primitiva da estrela que nos da luz e enerxía todos os días, o Sol. Milleiros de especies poboaron o noso planeta e tamén se extinguiron moito antes sequera de que apareceramos nós, pero algo que quizais non parece tan obvio é que cambiou tamén a disposición dos continentes.
Que é iso de que os continentes se moven? Pois por alleo que nos pareza, é certo. Sen entrar en moitos detalles: unha das capas da Terra, o manto (concretamente unha parte controvertible no mundo científico: a astenosfera), ten unha parte plástica que facilita os movementos da capa superior: a litosfera.

Isto fixo que os continentes non estivesen sempre dispostos da forma que os coñecemos actualmente. Fai 300 millóns de anos estaban todos xuntos nun continente chamado Panxea. Pero antes del, houbo outro máis antigo.

Rodinia, do ruso “родина” (patria, terra nai) estivo presente entre 1300-750 millóns de anos. Ninguén dubida da súa existencia, o que causa algo de polémica é a súa disposición. Pero unha investigación bastante recente publicada na revista “Geology” é un gran paso no desenredo deste enigma.

Malia haber miles de quilómetros de distancia, un equipo de investigación liderado por Jacob Mulder, atopou similitudes entre unhas rochas de Tasmania e os Estados Unidos, concretamente do Gran Canón, que parecen indicar que estiveron xuntos nalgún momento da súa existencia. Non só se asemellan e teñen a mesma idade, senón que tamén comparten a mesma pegada xeoquímica. A conclusión do equipo foi que as rochas sedimentarias de Tasmania formaron parte do mesmo sistema que as do Gran Canon no mesoproterozoico, a era xeolóxica na que estaría presente Rodinia.

Este gran descubrimento é esencial para revelar por fin a disposición que tiñan os continentes en épocas moi anteriores ao ser humano e mesmo aos dinosauros. Mentres tanto, as placas da Terra seguen movéndose baixo ós teus pés e, con elas, os continentes. Dentro de 50-200 millóns de anos volverán a ser todos un só chamado Amasia e, aínda que nin ti nin eu estaremos aquí para comprobalo, o feito de que saibamos tanto do noso planeta sen ter vivido toda a súa historia é unha das cousas máis bonitas desta ferramenta ou incluso arte do ser humano que chamamos ciencia.

 

Investigación en cuestión (“paper” científico en inglés): https://pubs.geoscienceworld.org/gsa/geology/article-abstract/46/11/991/564937/rodinian-devil-in-disguise-correlation-of-1-25-1

Fonte principal (en inglés): https://phys.org/news/2018-10-dataset-configuration-supercontinent-rodinia.html

Máis información (en castelán): https://www.robotitus.com/geologos-encuentran-parte-del-gran-canon-en-tasmania/

Publicado en Dinámica interna da Terra, Novas | Etiquetado , , , , , , | Deixa un comentario

TENERIFE E GRAN CANARIA, UNHA ÚNICA ILLA

gran-canaria-tenerife_2

Actualmente a distancia que separa a estas dúas illas é de aproximadamente 65 kilómetros. Pero parecen sufrir un movemento xeodinámico de aproximación que  dentro de varios millóns de anos chegará a unilas.

Expertos da Universidade de Sevilla e o Laboratorio de Astronomía, Geodesia e Cartografía da Universidade de Cádiz  publicaron un estudo no  Journal of Geodynamics , a pesar de que o obxectivo deste estudo non era o comportamento destas dúas illas , grazas a el observouse que está a ocorrer un proceso de unión entre elas que podería estar causado por unha falla entre as dúas áreas.

Cristina Torrecillas, profesora da Universidade de Sevilla comentou que os valores de desprazamento entre as dúas son milimétricos, polo que, dados os 64 kilómetros cas separan, farían falta millóns de anos para que sucedera a súa unión. Os movementos xeodinámicos causados pola falla son laterais e poderían dar orixe a outros elementos, dato tamén ofrecido por Cristina Torrecillas.

Trás a crise volcánica do Teide en 2004, que  provocouse  por una multitude de terremotos relativamente débiles, foi necesario controlar a actividade xeodinámica de Tenerife. Por esta razón establecéronse varios puntos de referencia repartidos arredor de toda a illa. Isto permite predicir que son moitos os factores que propiciarán nos seguintes anos que ocorra distinta actividade volcánica que confirme a aproximación entre ambas.

Publicado en Dinámica interna da Terra | Etiquetado , , , , , , , , , | Deixa un comentario

UN NOVO CONTINENTE

Portada

A capa externa de Terra, a litosfera, que se corresponde coa codia e a parte superior do manto, está formada por pezas sólidas chamadas placas tectónicas, estas móvense uns poucos centímetros cada ano.Placas_tectonicas_mayores.svg Cada certo periodo de tempo xúntanse e dan lugar a un supercontinente, que se mantén unido durante aproximadamente 100 millóns de anos e que desaparece despois de que as placas se separen outra vez. Este proceso repítese nun lapso de entre 400 e 600 millóns de anos.

Sabemos que no pasado formáronse varios supercontinentes, o último deles, Panxea, que se formou hai 310 millóns de anos e comezou a separarse hai 180, aproximadamente.

E como será e onde se situará o seguinte?

Ata agora, temos dous teorías que intenta explicar a formación dun supercontinente, a de introversión, que postula que os continentes fórmanse sobre a rexión do continente que o precedeu. E a teoría de extroversión, que di que se forman no lado oposto do globo terráqueo.

Para o seguinte, existen catro probables formacións: Novopanxea, Panxea Última, Aurica e Amasia.

As posibilidades de que se forme un en vez dos outros, dependen de varios factores. Pero todos están relacionados co modo no que Panxea se separou e o movemento actual dos continentes.

Cabe mencionar antes, que, a ruptura de Panxea conduciu á formación do océano Atlántico, que continúa abríndose, mentres que o Pacífico estase estreitando.

1. Novopanxea Panxea utlima 1Novo panxea

Se as condicións actuais mantéñense, é dicir, que o Atlántico continúe abríndose e o Pacífico estreitándose, formarase o continente no lado contraria a Panxea.

2. Panxea última

A apertura do Atlántico podería ralentizarse, incluso, chegar a cerrarse, polo que formaríase unha nova Panxea.

 

 

3. Aurica

Neste caso, poderíanse cerrar tanto o océano Atlántico como Pacífico debido á apertura da greta panasiática, que atravesa Asia dende u oeste da India ata o Ártico, formando tamén un novo océano.

4. Amasia

Algunhas placas tectónicas estanse desprazando actualmente cara o norte, deste modo, poderíamos encontrar a todos os continentes xuntos no Polo Norte, excepto á Antártida.

ammasia

Ademais, todo isto pode levar a grandes cambios climáticos, xa que, o proceso de ruptura dun supercontinente da lugar a procesos volcánicos nos que se liberan grandes cantidades de CO2, altas temperaturas e o aumento do efecto invernadoiro. Polo contrario, no proceso de formación encontraríamos épocas máis frías. E, tamén, cambios na química dos océanos que a súa vez, inflúe nos organismos mariños.

Publicado en Dinámica interna da Terra | Etiquetado , , , , , | Deixa un comentario

EURÁFRICA?

descarga

Xa vai sendo hora de comezar a falar desa investigación levada a cabo por varias universidades, entre as que destacamos a de Granada e a de Geo Kiel(esta última de orixe alemán), coa colaboración do Instituto do Mar de Barcelona. Pois estas asociacións voltaron ao pasado, pero non ese pasado no que as cores branco e negro apoderábanse das nosas televisións, senon de fai 10 millóns de anos.

Falamos dun arquipélago volcánico situado entre a Península Ibérica e África, máis concretamente no Mar de Alborán. Esta illa estaría dotada de actividade volcánica e a súa vez asumiría o rol de ponte conectora entre Almería e Melilla, que daría lugar a un intercambio de especies terrestres e acuáticas.

O seu fin sería lento xa que comezaría a ser cada vez menor a súa actividade volcánica ata chegar ó arrefriamento para rematar afundíndose fai 6 millóns de anos, pero aínda así quedarían unhas pequenas illas que tamén rematarían por afundirse despois de 5,2 millóns de anos.

 

Publicado en Novas | Etiquetado , | Deixa un comentario

CADA VEZ MÁIS PRETO

Resultado de imagen de pangea imagenes

A fragmentación de Panxea foi unha parte esencial da evolución dos animais, e a súa unión nun futuro distante tamén o será. Cós datos paleontolóxicos que temos, é moi improbable que os humanos estean aquí en 200 millóns de anos.

Hai 300 millóns de anos, todos os continentes estaban unidos nunha soa masa de terra chamada Panxea. Cincuenta millóns de anos despois, Panxea comezou a fragmentarse, e isto condicionou completamente a evolución biolóxica. Australia foi unha das primeiras pezas para separarse de Panxea, e iso explica a súa bioloxía excepcional: canguros, koalas, emús… Moitos deles son marsupiais, un grupo biolóxico anterior os mamíferos, pero que desenvolveu formas e funcións que a primeira vista pódense confundir coas dos mamíferos doutros continentes. É un dos casos máis impactantes da converxencia evolutiva, onde dúas liñaxes separadas alcanzan solucións similares para adaptarse á súa función, o seu clima ea súa posición.

O mamífero vivo máis parecido ao elefante é, curiosamente, o damán africano, que non é moito maior que un hámster. Os animais grandes non se agrupan nunha rama evolutiva que os predispón a ser grande. A súa evolución, máis ben, foi condicionada polo fragmento continental no que viaxaban ao redor do planeta sen coñecelo. Os primeiros mamíferos dividíronse hoxe nos tres grandes (afroterios como o elefante, boreoterios como os humanos e desdentados como o oso formigueiro) grupos pola simple razón de que, fai 100 millóns de anos, África, Sudamérica e Eurasia separáronse dun único continente.

Pero todavía hai un supercontinente anterior a Panxea:

Fai 600 millóns de anos, toda a terra firme foi unificado nun supercontinente moito máis antigo que a Pangea. Os xeólogos chámanlle Pannotia, e estivo amontoado nas proximidades do polo sur. A fragmentación de Pannotia comezou fai 540 millóns de anos, nunha coincidencia enigmática coa explosión cámbrica que orixinou todos os plans de deseño animal (artrópodos como o gambas, moluscos como os mexillóns) que persisten hoxe.

 

Publicado en Xeral | Etiquetado , | Deixa un comentario